Medio 2010 begon ik op Facebook met “Het Selfie-project”.
Het was mijn humoristische verzet tegen de opkomende duckface cultuur.
Ik werd Selfieloog, schreef satire en deelde ook serieuze content over de psychologie van de selfie.

Daarnaast maakte ik er een gewoonte van om mijn selfies zo sterk te bewerken dat het portretten werden.
Daar werd ik steeds beter in.
De Selfieloog vond ik al snel niet zo interessant meer: de Selfieloog maakte plaats voor de kunstenares.




Vluchtige selfies transformeren nu in tijdloze portretten.

Het meeste plezier heb ik als ik een saaie of volgens de standaarden ‘mislukte’ selfie weet om te toveren in een sprookje.

Op mijn portretten hoef je er niet uit te zien als een standaard fotomodel.
Elke gezichtsuitdrukking maakt deel uit van je persoonlijkheid en draagt schoonheid en kracht in zich.

Ik werk veel met handmatige tools als Photoshop, maar ik schuw ook de gangbare filters niet.
Bij elk portret volg ik mijn gevoel.



Vreemde reacties en vage sfeertjes die ik kreeg n.a.v. mijn portretten
Wat jij doet kunnen apps tegenwoordig ook.
Hier ga je geen geld mee verdienen.
Mag ik een gerecyclede selfie eigenlijk wel kunst noemen, of ben ik dan zo’n irritante wannabe-kunstenaar die de markt vervuilt?

De selfie staat in de ogen van sommigen voor iets minderwaardigs, iets vluchtigs;
Het is een product van de wegwerp maatschappij.


 


Lieve mensen, 
De mensen die op die selfies staan … zijn geen wegwerpproducten.
De gewone vrouw onderzoekt het leven … niet de commerciële markt.
De status van kunstenaar die aan mijn neus voorbij gaat: boeit me niet.

Ik word er gelukkig van om deze portretten te maken.
De blik in de ogen als men het eindresultaat ziet maakt korte metten met alle vage sfeertjes.

Dit gedeelte van de website ligt tijdelijk stil.
Mettertijd plaats ik nieuw werk.


 

Digiprove sealCopyright secured by Digiprove © 2019