Telt de visie van een gewone vrouw mee?

Hoi.
Telt de visie van een gewone vrouw mee in onze samenleving?
Of mag ik alleen hihi zeggen en mijn nagels lakken?
Flauw, ik weet het.
Toch voel ik me regelmatig zo in bepaalde gezelschappen.
En ik lak niet eens mijn nagels.

via GIPHY

Als ik mijn ‘waan van de dag mening’ wil ventileren en random aannames, projecties en beledigingen wil incasseren kan ik naar Twitter. Maar waar kan ik terecht met mijn visie?

Heeft het voor een gewone vrouw überhaupt zin om wat dieper na te denken en een visie te vormen? Of kan ik die energie maar beter besteden aan winkelen, koken en een leuke hobby?

Ik wil stigma doorbreken.
Met name mijn laatste beetje zelfstigma. Maar voel je alsjeblieft vrij om ook te kijken naar je eigen stigma en zelfstigma.

De hardnekkige opvatting dat alleen de mening en visie van ‘gepubliceerde wetenschappers’ waarde heeft in onze samenleving zit me dwars. Die mensen hebben wellicht een betere vorming gehad en een beter netwerk, maar er zijn zoveel knappe koppen onder de lager opgeleiden te vinden.

  • Onderpresteerders
  • Laatbloeiers
  • Mensen die als kind veel ziek waren.
  • Mensen die gepest werden op school,  en niet konden focussen.
  • Mensen waar een meester of juf de pik op had, en die geen motivatie voelden.
  • Mensen uit ‘lagere milieus’ die nooit gestimuleerd zijn om door te leren, omdat niemand dat als een optie voor hen zag.
  • Mensen die in een complex gezin woonden in hun schooltijd en die hun vechtlust en wilskracht nodig hadden om overeind te blijven.

Een andere invalshoek:
Er is zoveel waardevolle kennis en wijsheid te vinden bij de Indigenous volkeren. Kennis die nu wordt gezien als primitief, simpel, minderwaardig, onzin. Of kennis die zo anders is als wat in het moderne westen de norm is, dat die niet eens opgemerkt wordt.

 

Het gevoel dat men je niet serieus neemt heeft veel impact op een mens
In mijn (satirische) Liefdesbrief aan taalpuristen heb ik een stukje van mijn jeugd verwerkt. Ik ben een creatieve autodidact. Eentje met ouders die dat niet doorhadden, en die wilden dat ik me aanpaste en ‘mijn plaats kende’. Eentje die op school irritant zat weg te dromen omdat ze in haar hoofd een sprookje of gedicht schreef als de meester of juf iets zei wat haar inspireerde. Eentje die uit het raam keek en een vogel of een kat zag, en er kwam een verhaal tot leven in mijn hoofd.

Levende kennis … echt contact
Dat verhaal in mijn hoofd was veel levendiger als de droge theoretische kost die de sacherijnige meester met een afwezig hoofd probeerde over te brengen, dus was ik afgeleid. Duh. Eentje die als de meester of juf wel contact maakte met de klas en iets interessants vertelde, zoveel verdiepende vragen naar boven voelde borrelen, dat ze vast heel raar overkwam en dus haar mond hield.

Eentje die pas tijdens haar afscheid in de zesde klas voelde dat er iemand in haar geloofde. De meester keek me diep aan en zei: “ik wacht op je eerste boek.” Hij had in dat laatste jaar van de basisschool mijn vlam opgemerkt, gekoesterd en bewaakt, stilletjes, zonder me hard aan te pakken zoals sommige collega’s hadden gedaan.

Eentje die bij tijd en wijle zo diep kan doordenken dat ze in gebieden terecht komt waar er nauwelijks sparringpartners te vinden zijn. Dat is in de westerse samenleving voor veel mensen griezelig. Dat kan hoogbegaafdheid betekenen, maar bij gebrek aan sparringpartners, constructieve grenzen en ingekaderde uitdagingen kan dat ook doorslaan naar waanzin.

Ik zal nooit vergeten dat mijn moeder jankend tegen me zei: je moet niet zo de diepte in, dat is gevaarlijk!

Mijn moeder is een heel intelligente vrouw die nauwelijks naar school is geweest. Ik begrijp haar angst nu heel goed en achteraf bekeken zaten daar waardevolle verborgen levenslessen en wijsheid in. Ideaal gezien had ze geschikte sparringpartners voor me kunnen zoeken. Dat was constructiever geweest als vanuit angst communiceren. Maar dat wist ze niet. In mijn kindertijd (Ik ben geboren in 1972) was dat sowieso een stuk ingewikkelder als dat nu zou zijn.

Mijn vader is hoogopgeleid. Na de LTS ging hij fulltime werken en in de avonduren leerde hij door. Ook is hij een multi-instrumentalist. Onze lange gesprekken in de auto waren me dierbaar. Mijn moeder vaarde op haar intuïtie en wijsheid. Mijn vader op zijn verstand, techniek, discipline en kennis. Helaas zagen ze daar zelf de kracht en waarde niet van in: bruggen bouwen vonden ze moeilijk. Er waren grote verschillen tussen mijn ouders die me een heel breed blikveld, maar ook pittige uitdagingen en loyaliteitsconflicten boden.

Echte leraren
Ik was een onderpresteerder en ben op 18-jarige leeftijd stampend de school (MBO agogisch werk) uitgelopen: ik ga mijn ECHTE leraren zoeken! Ik ging eenvoudig werk doen in een winkel omdat ik niet niks kon doen en ging ervan uit dat de weg die wel bij me paste zichzelf gaandeweg zou ontvouwen. Ik ben diverse keren terug naar de schoolbanken gegaan, maar mijn echte leraren vond ik op andere plekken.

Internet was een bevrijding
Toen ik internet in huis nam (rond mijn 24ste) ben ik mijn sparringpartners zelf gaan zoeken. Dat betekende een bevrijding en een thuiskomen, maar ook verdriet. Ik kwam mensen tegen die net als ik functioneerden, maar die hun toevlucht hadden gezocht in drank, drugs of extremen. Die mensen heb ik uiteindelijk weer los moeten laten.

Gaandeweg verplaatste mijn aandacht zich van het zoeken naar vrienden naar het zoeken naar goed ontwikkelde leraren, wetenschappers en Elder figuren.

Ik hecht grote waarde aan levende kennis
Mondeling overgebracht. Liefst in echt contact, maar een video is voor mij nog altijd beter als een theoretisch boek. Ik bouwde door de jaren heen een grote verzameling van video’s van wetenschappelijke lezingen op. Een aantal daarvan vind je terug in mijn blogs.

 

Geen IQ van laag naar hoog … maar een cirkel
Ik ben allergisch voor de term hoogbegaafd. Omdat dat voor veel mensen een statusdingetje of een maatschappelijke discussie is geworden. Prima dat het er is om bepaalde zaken te meten en vast te stellen, maar persoonlijk kan ik er niet zoveel mee.

Ik pak liever het model van meervoudige intelligentie van Howard Gardner erbij. Elk mens heeft een of meer talenten en elk mens zou met een goed passende vorm van onderwijs verder kunnen komen in het leven en meer zichzelf kunnen zijn en dus gelukkiger kunnen worden als met het Grijze Lijn onderwijs.

Huh? Grijze Lijn onderwijs?
Met Grijze Lijn onderwijs bedoel ik onderwijs dat alle kinderen langs 1 meetlat legt en dezelfde lesstof aanbiedt.

Het doel van het Grijze Lijn onderwijs is om kinderen geschikt te maken voor een samenleving die geen integere relatie aangaat met werknemers, maar die gebruik maakt van werknemers om zoveel mogelijk winst te maken. De kinderen in het Grijze Lijn onderwijs worden wel klaargestoomd om bruikbaar te zijn, maar niet om hun gezondheid te bewaken, hun grenzen te bewaken en adequaat om te gaan met alle andere problemen die ze mogelijk gaan tegenkomen in contact met werkgevers en de overheid.

En als je andere talenten en eigenschappen hebt als ‘het gemiddelde kind’ dan ben je helemaal de klos, dan krijg je maar weinig van je werkelijke potentie teruggespiegeld op school.

Prev 1 of 1 Next
Prev 1 of 1 Next

Bewegend leren
Een van de meer vernieuwende trends in het huidige onderwijs die ik wel te gek vind, is bewegend leren. Wat zou dat mij geholpen hebben om meer ‘bij de les te blijven’. Wat zal zulk onderwijs veel ‘drukke kinderen’ van hun stigma afhelpen.

Ik vind het fijn dat ik een dromer ben. Ik koester dat. De werelden, verhalen en gedichten die ik schep tijdens de meest normale dagelijkse bezigheden zijn mijn kracht. Maar ik had beter op mijn pootjes terecht gekomen in de samenleving als ik meer verbinding had kunnen maken met het hier en nu in de klas. Bewegend leren had mij dat kunnen bieden.

Prev 1 of 1 Next
Prev 1 of 1 Next

Boem is ho
Mijn familie bood me weinig uitdagingen en stimulans en remde me vooral af. Dat afremmen had ik ook nodig, al hadden ze het anders moeten aanpakken. Constructiever. Geen rem vanuit angst en oordeel. Een rem vanuit wijsheid en stevige wortels. Een rem met vertrouwen in mijn kracht en vertrouwen in de dynamieken die ik nodig had.

Maar met die ingebouwde rem ben ik uiteindelijk wel blij. Als de volwassenen om je heen regelmatig ‘nee’ tegen je zeggen, leer je ook ‘nee’ zeggen tegen jezelf. Bijsturen en op de rem kunnen trappen is belangrijk voor iemand die een diepe denker en voeler is. Anders is er inderdaad een kans dat je in het gebied terecht komt waar waanzin een optie wordt.

Mijn vlam brandt op brandstof die niet veel waarde toegekend wordt in onze samenleving.
Ik ben niet geïnteresseerd in kennis.
Ik ben geïnteresseerd in wijsheid.

Ik ben niet geïnteresseerd in macht.
Ik ben geïnteresseerd in kracht.

Ik ben niet geïnteresseerd in status.
Ik ben geïnteresseerd in contact en verbinding.

Ik ben niet geïnteresseerd in kapitalisme, communisme, socialisme, of whatever-isme.
Ik ben geïnteresseerd in wederkerigheid.

Ik ben niet geïnteresseerd in zoveel mogelijk.
Ik ben geïnteresseerd in genoeg.

Ik ben niet geïnteresseerd in de beste zijn.
Ik ben geïnteresseerd in het samenspel.

Ik ben niet geïnteresseerd in gelijk krijgen.
Ik ben geïnteresseerd in elkaar begrijpen en leren van elkaar.

Als kind en als puber en jong-volwassene had ik geen idee hoe waardevol dit lijstje is.
Mensen keken op me neer omdat ik me niet aanpaste. Mensen maakten zich zorgen over mijn toekomst omdat ik me niet aanpaste. Dat gevoel had ik geïnternaliseerd. Totdat ik andere mensen tegenkwam en leerde dat er ook mensen zijn die dat juist waarderen. Totdat ik begon te begrijpen hoe intens de honger is naar de regenboog in plaats van de grijze lijn … bij ontzettend veel mensen.

Ik vond druppelsgewijs wetenschappers en ‘Elders’ die mijn taal spreken, die met hun kennis en wijsheid mijn persoonlijke leerprocessen steeds logischer laten klinken, en me de handvaten geven om ze tot een geheel te brengen.

Wijlen Ken Robinson is een andere hoogleraar die me bood wat ik nodig had. 
Zijn beroemde eerste speech smaakte naar meer en met zijn andere lezingen op YouTube opende hij deuren naar werelden die wel bij me passen en gaf hij me het zelfvertrouwen om af te wijzen wat niet bij me past.

Prev 1 of 1 Next
Prev 1 of 1 Next

Het buitengebied
Inmiddels ben ik 49 jaar oud en besef steeds meer dat ik in elke levensfase de mensen heb gevonden die me boden wat ik toen nodig had. Contact. Sparren. Levende kennis, levende wijsheid in plaats van kille theorie. Korte momenten van inspiratie en uitwisseling die jarenlang moesten bezinken om zinvol te worden. Harde lessen en tough love. Zachte lessen en stille wijsheid. Poorten en grenzen. Sloten en sleutels.

Uiteraard vond ik die mensen niet alleen via google. Ook in real life. Ik vond ze voornamelijk in de buitengebieden van de samenleving, op plekken waar je ze niet zou verwachten. Ik had ‘onlogische’ vriendschappen. Ik luisterde naar mensen die door anderen genegeerd werden. Omdat ze er niet bij hoorden. Omdat ze te anders waren. Omdat ze hun tijd ver vooruit waren. Niet iedereen zag de waarde van de groei die ik doormaakte en soms zag ik die zelf ook een tijdje niet.

Al die jaren had ik simpele baantjes, afgewisseld met een uitkering als ik intensief aan mijn herstel werkte
In een winkel.
‘Stewardess’ op een schip.
Gastvrouw van een burgemeester.
De horeca.

Een gewone vrouw. 
Wat weet jij nou?
Ik zag het soms als ondertiteling onder de blik van mensen als ik (of iemand anders) een mening of visie deelde. Naarmate de maatschappelijke discussie in Nederland verhardde vertwitterde werden die vooroordelen en poortwachters sterker voelbaar. Wie ben jij? Heb jij het juiste netwerk en de juiste papieren om op mijn niveau te kunnen deelnemen aan dit gesprek? Is jouw visie wel de moeite waard?

Stigma.
Zo’n taai spul.
Niet kijken naar wie je daadwerkelijk voor je hebt, maar alleen kijken naar het checklistje van gangbare vooroordelen, en daarnaar handelen.

via GIPHY

Mij persoonlijk boeit dat inmiddels allang niet meer. Ik heb geen ambities om hoogdravende discussies te winnen. Ik houd van goede gesprekken. Ik maak contact met je. Als je daar niet toe in staat bent dan loop ik lekker verder. Maar de trend vind ik zorgelijk.

Een gewone vrouw in het buitengebied
De afgelopen jaren raakte ik er steeds meer van doordrongen dat ook ik stapje voor stapje aan het transformeren ben naar een rol in het buitengebied. Iemand die je alleen tegenkomt als je buiten de gebaande wegen terechtkomt. Klinkt sprookjesachtig en realistisch tegelijk; i like it.

Iemand die haar dingetje doet, die begrijpt dat dat dingetje niet door iedereen gesnapt wordt, en die toch van zichzelf houdt. Stapje voor stapje maakt mijn ziel de geïnternaliseerde afwijzing en het onbegrip uit mijn kindertijd schoon. Het doet pijn en het lucht op. De menselijke natuur is zoveel diverser als het Nederlandse standaard mensbeeld.

Ons landje is klein en tjokvol. Alles wat een samenleving, een samen-leving kan maken wordt in toenemende mate gestandaardiseerd, geautomatiseerd, geprotocolleerd en gealgoritmiseerd. Alles wat een mens kan bezighouden in de samenleving wordt gepolitiekiseerd. Er MOETEN voor- en tegenstanders zijn, anders kun je het niet hypen in de media.

Ik heb daar geen behoefte aan. Maar ik zie dat niet meer als een tekortkoming van mij. Ik zie het als een fase waar ons land en breder: de mensheid, doorheen gaat. Dat klinkt lekker diplomatiek en genuanceerd, en ik meen het ook … maar van mij mag deze fase morgen over zijn. Wat een koude, gejaagde kutperiode is dit.

Wissen en schrijven, wissen en schrijven
Een waardevolle vriend en belangrijk wijs mens op mijn pad zei ooit: San, ik wis alles. Niemand mag het meer lezen. Ze zijn het niet waard, ze misbruiken het. Hij had meer kennis en wijsheid in zijn linkerpink dan de meeste mensen zullen opdoen in hun leven. Ik begreep zijn keuze om in de stilte te verdwijnen toen al, en ik heb hem in de loop der jaren steeds opnieuw, net effe anders begrepen.

Zelf ben ik al diverse malen een initiatief gestart, en stopte er weer mee als ik merkte dat ik er alleen iets mee kon bereiken als ik -voor mijn gevoel- mijn ziel zou verkopen. Een stichting, een boek, een website. Een netwerk op social media. Ik begon eraan en stopte er weer mee. Ik heb lang gedacht dat ook ik maar beter de stilte in kon verdwijnen. Maar dat is de bedoeling helemaal niet. Ik kan helemaal niet, niet schrijven. Elke keer als ik mijn schepen achter me had verbrand, een website of een USB stick had gewist … kwamen de artikelen weer. Kon ik weer niet slapen tot ik had geschreven. Ik was er alleen nog niet uit welke vorm bij me past, en ik moest nog persoonlijke groei doormaken.

De spirituele puberteit van de westerse mens
De manier waarop ook spiritualiteit nu commerciëler, oppervlakkiger en ongezonder wordt doet me verdriet én ik snap het. Het past bij deze tijd. Er moet zoveel bagger gerecycled worden, letterlijk en figuurlijk. Er moeten zoveel mensen losbreken uit de industriële grijze lijn die erin is gepompt op school. Leerprocessen kosten tijd en gaan in fases. In al die fases zit iets goeds, maar je moet wel door blijven groeien. Volwassen worden.

Ik besef dat ik iets te bieden heb, en -belangrijker- wil bieden aan mijn medemensen in deze kille, grijze, corporate samenleving. Op mijn manier, in alle eenvoud. Als medemens.

Laat mij maar die gewone vrouw zijn.
Het is een fijne werktitel die me niet alleen een broodnodige kwinkslag en ‘geuzennaam’ geeft, maar die me ook met twee voeten op de grond houdt. De mensen die er voor mij werkelijk toe doen begrijpen me toch wel. Al noem ik mezelf een aardappel.


 

Digiprove sealCopyright secured by Digiprove © 2021

I do not participate in playing
the insane game of life

The game of unnatural destruction
The game of polarization
The game of divide and rule
The game of unnatural emptiness
The game of constant distraction
The game of disconnection
The game of greed

Games are for children
and the childlike minds

To encounter themselves
and the world
To grow
To heal
To learn

Games should be played
Within safe boundaries
Protected by responsible adults

Be aware of the immature games
That can do serious harm
The games played by those
Who never matured

Destroying the health & wisdom
Of human kind and the natural world

Please.
Get to know yourself.
Properly.
Practise sane boundaries.
Clean house.
Grow up.
Mature.
As nature intended you to.

Wil je mijn ontwikkelingen volgen?
Neem een gratis maandabonnement.

Je krijgt 1 keer in de maand een overzichtelijke mail.
Geen marketing circus* maar inhoud:

Essentiële informatie.
Een overzichtelijke lijst met links naar nieuwe content.

* Dus geen bullshit die alleen maar een chaos van je inbox maakt.

NederlandsEnglishFryskŌlelo HawaiʻiGaeligeTe Reo MāoriGàidhlig