“Jij moet aarden.”
Is het weleens tegen jou gezegd?
  
Wat deed dat met je?
Vroeg je om onderbouwing?  
Ging je er meteen van uit dat er iets mis met je was?

Was het iemand die je goed kent en vertrouwt, die deze woorden uitsprak?
 
 
Of was het een vage kennis of wildvreemde die zich ongevraagd bemoeide met de basis van je (geestelijke) gezondheid?

Wanneer is “jij moet aarden” een ongepaste opmerking?
– Als je van mens tot mens aanspreekbaar bent zonder dat dat gesprek heel raar verloopt.
– Als je, op de manier die bij jou als individu past, aansluiting vindt in de samenleving.
Ook al past dat niet bij de belevingswereld van degene die je zweverig vindt.
– Als een wildvreemde zo’n opmerking ongevraagd en niet onderbouwd op je afvuurt.

Wanneer is “jij moet aarden” wel op zijn plaats?
– Als je structureel verontrustend gedrag vertoont.
– Als je geen aansluiting vindt op andere mensen of op de samenleving.
– Als je jezelf of anderen beschadigt met onverantwoordelijke spiritualiteit.

In zulke situaties kun je spreken van de noodzaak om te aarden.
Maar wees selectief / kritisch in wie je daarbij helpt, en hoe je geholpen wordt.

Macht of contact?
Een veelgehoorde opmerking: Je moet de aardse realiteit niet uit het oog verliezen. En dat klopt. Aarden houdt o.a. in dat je contact maakt met de aardse realiteit. Die realiteit is voor elk mens verschillend: we beleven het leven allemaal op onze eigen manier.

Maar deze opmerking wordt ook gebruikt door mensen die eigenlijk vinden dat het beter zou zijn als jij (of iedereen) op hún manier gaat leven & denken.

Aarden betekent niet dat je de aardse realiteit van de ander omarmt, maar je eigen realiteit.
Word je gestimuleerd om naar jezelf toe te bewegen?
Of wordt er van je verwacht dat je met de belevingswereld en (spirituele) overtuigingen van een ander meebeweegt?
Die nuance is heel belangrijk.
– Iemand maakt contact met je en helpt je om je thuis te voelen in de aardse realiteit.
– Iemand stelt zich dominant op en verwacht van je dat je de aardse realiteit op zijn/haar (spirituele) manier gaat zien en leven.

Kom je in contact met jezelf?
Zodat je kunt ontspannen in je eigen individualiteit, zodat je je lichaam weer voelt en dús contact met je aarding/de aarde voelt?
Of kom je in contact met de (spirituele) denkbeelden van de ander, en moet je allerlei overtuigingen  of gedragingen overnemen die je vooral aan het denken en twijfelen maken?

Maakt men gezond contact met je?
Voel je in het contact de ruimte om je eigen gevoelens te voelen en je eigen gedachten te denken?
Of is het daar te dwingend en ingrijpend voor?
Mag je je grenzen aangeven?
Mag je een afwijkende mening hebben waar écht naar geluisterd wordt?
Is men bereid om ook van jou te leren als je een goed punt hebt?
Als jouw antwoord op deze vragen “nee” is, dan is het tijd om afstand te nemen.

Iemand onder druk zetten, iemand dwingen om te “aarden” op een manier die diegene uit het gezonde contact met zichzelf vandaan duwt is heel schadelijk.
“Jij moet aarden” betekent dan: ik wil jou onderwerpen, ik wil jou domineren.
Jij moet de wereld zien, zoals ik die zie.
Neem mijn overtuigingen over.
Jij moet “normaal doen” en binnen mijn comfortzone blijven.

Deze benadering op psychologisch en spiritueel niveau kan zo schadelijk zijn dat er een psychiater nodig is om iemand weer in contact te brengen met zichzelf.

Wat moet je doen?
In zo’n grensoverschrijdende situatie kun je als je je veilig genoeg voelt wél je grenzen (leren) stellen, je innerlijke veerkracht opzoeken en denken: Ha fijn, gratis assertiviteitstraining! Hoe ga ik jou netjes duidelijk maken dat ik een autonoom persoon ben?

Maar als je je er echt heel onprettig onder voelt of als je helemaal geen zin hebt in zulke dynamieken, sluit je dan af en neem afstand. Je hoeft er niks mee.

Aarden heeft te maken met contact.
Met jezelf.
Met de ander.
Met de aarde.
En last but not least: contact met de realiteit van het hier & nu … jouw realiteit.

Het vormen van je spirituele identiteit is een zeer persoonlijk proces.
Mensen verschillen van elkaar.
2 mensen kunnen dezelfde situatie totaal anders beleven.

Persoonlijke beleving en autonomie zijn belangrijk voor je geestelijke gezondheid in de westerse samenleving, waar we elke dag met zoveel verschillende spirituele, religieuze en wetenschappelijke overtuigingen samenleven en samenwerken. We zijn geen kleine, besloten tribe die in alle rust in de natuur woont maar een kleurrijke, diverse en bomvolle samenleving. Je persoonlijke grenzen en je eigen belevingswereld: ontzettend belangrijk. Je hebt er recht op.

Ook in het ‘reguliere’ dagelijks leven functioneren mensen heel verschillend
Een geniale professor heeft een vorm van intelligentie, kennis en inzichten die de meeste mensen niet hebben en hij of zij kan soms een beetje anders reageren als de meeste mensen.

Maar dan gebruiken we het woordje “verstrooid”.
Beetje gek, beetje raar, beetje anders, maar wel superslim en niemand zal tegen de professor zeggen dat hij moet stoppen met geniaal zijn. Dat kan helemaal niet! Zo zit hij nu eenmaal in elkaar.

Hetzelfde geldt voor een getalenteerde muzikant, modeontwerper of kunstenaar.
Die noemen we dan excentriek. Of flamboyant. Ongrijpbaar. ‘Die leeft in zijn eigen wereld’. En als je professor, muzikant, modeontwerper of kunstenaar bent, dan mag dat. Maar voor de de rest van de mensen geldt het oerhollandsche gezegde: “doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg”.

De oerhollandsch-spirituele variant: “doe niet zo zweverig” of “jij moet aarden”.

Wacht effe!
Nu we toch bezig zijn met vergelijken:

Heb je enig idee hoe vaag de cijfertjes-denkwereld van een boekhouder kan zijn voor een hippe kledingverkoopster?
Hoe ongrijpbaar de denkwereld van een professionele IT’er kan zijn voor een ambachtelijke timmerman?
Hoe overdreven liefdevol de manier van contact maken van een baby- en peuterverzorgster kan overkomen op een bouwvakker?

Need i go on?

Twijfel je of je goed geaard bent?
Als je op dit moment inderdaad niet goed geaard bent en daar aandacht aan moet besteden, is het laatste wat je nodig hebt: iemand die je meer problemen bezorgt.
Dat is zo belangrijk dat het je een retourtje psychiater kan besparen.
Jouw persoonlijke grenzen zijn van jou.

Vermijd betweters en bemoeials die je gaan helpen voordat je hebt kunnen nadenken en besluiten of je hun hulp wilt. Qua ethiek is dat te vergelijken met een chirurg die ongevraagd in je gaat snijden, zonder verwijsbrief en zonder jouw instemming.
Vermijd coaches, hulpverleners en wonderwerkers die je op subtiele of grove wijze een probleem aanpraten, omdat ze je als client nodig hebben om hun geld te kunnen verdienen.

Vraag gewoon eens feedback aan iemand die jou goed kent.
Iemand die realistisch in het leven staat, en die jouw eigenheid respecteert.
En als jullie samen tot de conclusie komen dat je niet lekker in je vel zit, zoek dan uit of je dat zelf kunt oplossen, of dat je een steuntje in de rug kunt gebruiken.
En zo nodig, zoek – eventueel samen met die betrouwbare persoon of de huisarts – een vakkundige hulpverlener / coach die goed bij jou past.

Meer lezen
In mijn artikel “Hoe herken je spiritualiteit die je beter kunt vermijden” staan nog meer belangrijke punten die nuttig zijn om door te lezen.

In mijn artikel over een werkbare chemie tussen hulpverlener en hulpvrager maak ik zichtbaar en voelbaar hoe belangrijk goede chemie – de juiste klik tussen 2 mensen – is in een hulpverleningsrelatie.