De felle strijd tussen “regulier” en “alternatief” kent net als elke oorlog collateral damage: mensen van vlees en bloed. Niet alleen online, maar ook in contact met zorgverleners.
  

Ik maak in dit artikel geen onderscheid tussen “de regulieren” of “de alternatieven”.
In beide disciplines ben ik in vreemde spanningsvelden beland als ik aangaf dat ik holistisch/alternatief en regulier met elkaar combineer.

Wetenschap en holistisch denken zijn voor mij beiden belangrijk.
Ik heb ze allebei nodig.
Allebei op hun eigen manier en op hun eigen grondgebied.

Ik heb uiteraard respect voor constructieve discussie want er is veel te leren en corrigeren.
Waardig sparren: niks mis mee.
Oplichters en échte kwakzalvers aanpakken: niks mis mee. Hard nodig.
Het dichten van het gat tussen het holistische schip en de wetenschappelijke wal gaat nog even duren.
Nederland heeft nog een weg te gaan.

Vooroordelen
Onze samenleving davert elke dag zo snel door van afspraak naar afspraak dat cliënten en zorgverleners amper de tijd hebben om elkaar goed te leren kennen.
Er is alle ruimte voor een vooroordeel en een gespannen sfeer: mensen zijn geen machines.

Meerdere malen ontstond op cruciale momenten in mijn leven de ruimte voor een onwerkbare spagaat tussen afhankelijkheid van expertise en de rol van grensbewaker.
Men zag MIJ niet, men projecteerde de maatschappelijke discussie op me.

Het heeft mijn herstelproces vertraagd en bemoeilijkt.
Ik had sneller kunnen herstellen.
Ik had beter kunnen herstellen.
Niet alleen strijdlustige reacties hadden een dergelijke invloed.
Ook een plotselinge minimale communicatie over de behandeling en een gespannen afstandelijkheid waardoor ik als cliënt geen menselijk contact meer voelde.
En als gevolg daarvan geen vertrouwen meer voelde in de zorgverlener.

In mijn geval waren die spanningen totaal onnodig: ik heb nog NOOIT problemen gemaakt van een verschil in visie.
Ik kom er altijd uit met mensen die normaal contact met me maken.

Mijn grens
Het is ongepast en onwenselijk als ik op kwetsbare momenten in mijn leven de problemen moet incasseren die de professionals uit beide ‘kampen’ nog hebben met elkaar.
Het lijkt me voor een professional heel lastig om door het huidige maatschappelijke spanningsveld te laveren.
Ik neem het deze mensen niet kwalijk dat dat niet altijd lukt.
Maar ik stap uit de negatieve spiraal.


Om mijn gezondheid te waarborgen heb ik 3 regels opgesteld.

Regel 1. Ongeacht visie: (holistisch / regulier)
Zodra het debat dat tussen deskundigen in de diverse disciplines hoort plaats te vinden, in een behandeling wordt ingebracht is een coach, hulpverlener of arts voor mij geschikt ongeschikt.
Ik vertrek.
Kemphanen uit beide ‘kampen’ horen niet thuis in mijn herstelproces.
De behandelruimte / spreekkamer is voor andere gesprekken en dynamieken.

Regel 2. Mijn verantwoordelijkheid.
Het is mijn verantwoordelijkheid om verstandige keuzes te maken en me niet in te laten met onzin-spiritualiteit en alternatieve wildgroei.
Bij twijfel: overleg, stel kritische controlevragen.
Staat men daar niet voor open: ik vertrek.
Het is mijn verantwoordelijkheid om mijn welzijn te waarborgen.
Een zorgverlener die me daar de ruimte niet voor geeft laat steken vallen en dan neem ik afstand.

Regel 3. Zorgvuldigheid mag.
Even doorvragen om te kunnen bepalen of ik die verantwoordelijkheid aankan mag een arts of hulpverlener natuurlijk altijd.
Dat is zorgvuldigheid.
Maar ik ben kritisch op woordkeuze en houding.
Als iemand zo’n gesprek aanknoopt op “kleuterniveau” of ijzig koud … dan schaadt dat de vertrouwensband.
Ik kan niet samenwerken met een zorgverlener die mij niet voor vol aanziet.

Men zou veel meer moeten verwijzen naar collega’s 
In het privéleven sta ik (zo nu en dan) open voor een kritisch gesprek over dit onderwerp, en dan kan ik prima omgaan met dit spanningsveld.
Niet in de behandelruimte / spreekkamer.
Dan ben ik kwetsbaar en afhankelijk en dan verwacht ik professionaliteit en fatsoenlijk menselijk contact.

Lukt dat niet: graag een respectvolle verwijzing naar een collega die qua visie beter bij mij past.
Vertrouwen in een zorgverlener is zo belangrijk als je bezig bent met je (geestelijke) gezondheid.

Kunnen holistisch denken en wetenschap niet samengaan?
Echt wel.
Een gezonde wisselwerking tussen de twee disciplines is een rode draad door mijn herstel geworden.
Voor mij is het ondenkbaar om die twee als “tegenstanders” te zien.

Beiden kunnen zowel integer gebruikt worden, als schadelijk en misleidend ingezet worden.
Beiden zullen zolang de mens bestaat altijd in ontwikkeling zijn.

Onze perceptie van de “waarheid” en de “werkelijkheid” evolueert met de ontwikkeling van de mens mee.